Homilie Pater Lukas Martens 5 juli 2026 : 14de zondag door het Jaar

Een geheim 

Is er vandaag nog ruimte voor een geheim, een mysterie… De wetenschap kan toch op de meeste vragen een antwoord geven? En er is AI. En toch, dat wij hier samen zijn is een teken dat er meer is dan onmiddellijk waarneembaar. Het evangelie van vandaag biedt ons de sleutel tot het grootste geheim dat er bestaat. Een geheim dat wordt geopenbaard. Die sleutel is het gebed dat Jezus heeft uitgesproken. Het is een lofgebed: Ik prijs U, Vader, Heer van hemel en aarde.  

Achtergrond 

Even kijken naar de achtergrond van waaruit Jezus dit gebed uitspreekt. Hij stelde vast dat in de steden waarin de meeste van zijn wonderen gebeurden, de mensen zich toch niet bekeerden, toch niet tot geloof kwamen. Mensen waren niet ontvankelijk voor wat Hij wou geven. Mensen blijven steken aan de oppervlakte, geraken niet dieper. Jezus had dus voldoende reden om ontmoedigd te zijn. Maar ondanks die achtergrond horen we Jezus niet klagen, maar integendeel zijn Vader prijzen. ‘Ik prijs U, Vader, Heer van hemel en aarde, omdat Gij deze dingen verborgen hebt voor wijzen en verstandigen, maar ze hebt geopenbaard aan kinderen’. Dat is het geheim: de Vader openbaart ze aan de kleinen. 

Reden tot ontmoediging 

Hebben wij ook vandaag niet veel redenen om ontmoedigd te raken? Oorlogen, klimaat, mensen op de vlucht, moeilijkheden in gezin of familie of moeilijkheden met onze gezondheid naar lichaam en geest. Jezus leert ons het geheim om met dat alles om te gaan. ‘Ik prijs U, Vader’. Het is duidelijk. Het geheim is samen te vatten in één woord: Vader. Er is een Vader, wij hebben een Vader. En alleen Jezus kent de Vader. Alleen Hij kan ons de Vader doen kennen.  

Het hart van een kind 

Maar om ‘Vader’ te kunnen zeggen, moet je een kind zijn, het hart van een kind hebben. Het eigene van een kind is het openstaan voor wat zoveel meer is dan eigen kennen en kunnen. Wij, ontwikkelde mensen, zouden toch het hart van een kind moeten bewaren, een hart dat midden alle wereldse aangelegenheden toch verbonden blijft met de hemelse Vader. Door die verbondenheid kunnen we de vele uitdagingen waarvoor we staan, beter aan.  

Het juk van Jezus 

Nadat Jezus tot de Vader heeft gebeden richt Hij zich tot mensen die uitgeput zijn en onder lasten gebukt gaan. Ik denk dat veel mensen zich tot die groep kunnen rekenen. Zo’n mensen nodigt Jezus uit: Kom tot Mij, neem Mijn juk op uw schouders en leer van Mij nederig en zachtmoedig zijn.  Jullie weten wel wat een juk is: een houten stuk dat op de schouders wordt gelegd om een last gemakkelijker te kunnen dragen, zoals men een juk op de schouders van twee dieren legt, zodat zij samen een last verder kunnen trekken. Wat is dan dat juk van Jezus? Welk juk heeft Hij gedragen? Welk juk anders dan het helemaal verbonden zijn met zijn Vader. Jezus doet niets op zijn ééntje, alles met de Vader, alles vanuit Zijn Vader. Jezus doet alleen wat Hij de Vader ziet doen, zegt alleen wat Hij de Vader hoort zeggen. Dat juk was heel zijn vreugde, heel zijn geluk. Een juk dat rust bracht voor zijn ziel, ook al bevond Jezus zich in de meest penibele omstandigheden.  

Samen 

Het juk van Jezus op onze schouders nemen is dan delen in zijn kind-zijn van de Vader en is weten dat Jezus helemaal solidair is met ons, al onze lasten en zwakheden heeft gedragen en dat Hij zo nederig en zachtmoedig naast ons staat en zegt: Kom, laten we samen die last, die zwakheid dragen. Ik sta naast je. Gedeelde smart is halve smart. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde. 

Dat vraagt natuurlijk geloof dat Jezus alles van ons op zich genomen heeft, zodat wij onze lasten niet meer alleen moeten dragen. Wat een geluk een God te hebben die zo nederig is. 

Verbondenheid met de Vader en de Geest 

Het geheim is dus onze verbondenheid met onze hemelse Vader. De Vader heeft ons zijn Zoon geschonken om onze Verlosser te zijn. Maar de Vader heeft ons ook nog zijn Geest geschonken. Die geest bevrijdt ons meer en meer van zelfgenoegzaamheid zoals die zo welig tiert in onze wereld en hier en daar ook nog in ons eigen hart. Daartoe gaat de Geest op een ingenieuze wijze te werk. Zonder dat wij het door hebben maakt Hij gebruik van alle omstandigheden waarmee we worden geconfronteerd, om ons verder te bevrijden. En dat doet pijn, dat is waar, want het confronteert ons met een stuk waarheid over onszelf. Maar als we die waarheid aanvaarden, worden we bevrijd van nog een stukje zelfgenoegzaamheid dat er nog in ons was. 

Alleen door zo’n mensen kan er vrede komen in de wereld 

Leven met het hart van een kind, is openstaan voor de Vader van wie we alles mogen ontvangen en is openstaan voor de Geest die ons leven heel concreet begeleidt om beetje bij beetje af te sterven aan onze zelfzucht, om stap voor stap onze oude mens af te leggen, om op te staan tot een nieuw leven in bescheidenheid, nederigheid en zachtmoedigheid. Alleen door zo’n mensen kan er weer vrede komen in onze wereld. Wat een geheim, wat een mysterie: Zie, uw koning komt, deemoedig, rijdend op een ezel.  Zo wil Hij ook nu tot ons komen in deze eucharistie.