Homilie Pater Lukas Martens 12 april 2026 : 2de Paaszondag

Beminde gelovigen 

Sommigen onder jullie hebben de priesters ooit hun preek horen beginnen met de aanspreking: ‘Beminde gelovigen’. Dat was eigenlijk nog niet zo mis. Mensen die geloven dat ze door God bemind zijn. Jullie aanwezigheid hier is een persoonlijke keuze. Niemand heeft u daartoe verplicht. De sociale druk daarvoor is er niet meer. Vorige zondag hebben wij onze doopbeloften hernieuwd, hebben we driemaal gezegd: ja, dat beloof ik en driemaal: ja ik geloof. Het is goed dat het ‘ja ik geloof’ voorafgegaan werd door dat driemaal ‘ik beloof’. Het toont dat geloven meer is dan alleen maar het verstandelijk aannemen van een reeks geloofswaarheden. Geloven is ook verzet tegen het kwaad, kiezen voor ware vrijheid, beminnen zoals Jezus bemind heeft. 

Thomas 

Vandaag mag Thomas onze meester zijn in de leerschool van het geloof. Zijn geloof is vrucht van authentieke liefde. In het evangelie vinden wij sporen van die liefde van waaruit hij gelovig reageerde. Toen Lazarus gestorven was ging Jezus naar hem toe, hoewel de joden Hem daar wilden stenigen. Het was Thomas die toen uitriep: Kom, laten wij gaan om met Hem te sterven. Dat is echte liefde: willen delen in alles wat de ander meemaakt, samen met de ander willen leven en sterven. In zijn geloven is Thomas nuchter, realistisch en moedig. En dan was er de vraag van Thomas op het laatste avondmaal. Heel eerlijk vraagt Hij aan Jezus: Heer, wij weten niet waar Gij heen gaat. Hoe moeten wij dan de weg kennen? En dank zij zijn vraag krijgen wij dat kostbare antwoord van Jezus: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij. 

Geloven zonder zien 

En dan komen we bij het evangelie van vandaag. Thomas verneemt dat Jezus aan de leerlingen is verschenen en hij is terughoudend. Hij wil niet lichtzinnig het geloof aannemen. Hij wil alleen geloven in een Jezus die de tekenen van de Passie in zijn lichaam draagt, in een Jezus die zich uit liefde voor ons heeft laten kruisigen. Maar Jezus wil zijn geloof nog sterker maken, zodat hij zou geloven zonder te zien. Zo is hij de brugfiguur naar ons toe, want niemand van ons heeft Jezus gezien, zoals de andere apostelen Hem gezien hebben na zijn verrijzenis. Het is met ons zoals Petrus schrijft: Hem heb je lief, zonder Hem ooit gezien te hebben. In Hem geloof je, ofschoon je Hem ook nu niet ziet!  

En wij? 

Nee, wij hebben Jezus nooit gezien, maar er zijn bepaalde manieren om Jezus toch te zien. We kunnen bvb naar Jezus kijken door te lezen in het evangelie of door te kijken naar een film over Hem. Of zien Jezus als we luisteren naar het getuigenis van iemand die iets van Hem heeft ervaren. Ook zo zien we Jezus aan het werk. We kunnen Jezus zien in mensen die leven in zijn spoor, in mensen die elkaar vergeven. We kunnen Jezus zien in een gemeenschap die eensgezind is in het gebed, een gemeenschap waar men elkaar helpt, waar men alles met elkaar deelt. Tenslotte kunnen we Jezus zien in de sacramenten van de Kerk, zoals in het brood en de wijn van de Eucharistie. 

Hoop 

Het geloof van Thomas was vrucht van zijn authentieke liefde voor Jezus, maar het geloof is tegelijk ook bron van hoop en liefde. Daarover heeft Petrus het over in zijn eerste brief: De Vader heeft ons in zijn grote barmhartigheid doen herboren worden tot een leven van hoop door de opstanding van zijn Zoon. Als christenen zijn wij mensen die opnieuw geboren werden. Door het doopsel krijgen wij een nieuwe identiteit: kind van de Vader, we mogen kind aan huis zijn bij de Vader. Een thuis hebben, ‘Vader’ kunnen zeggen. Dat maakt dat we niet langer dakloos zijn, dat doet ons leven in vertrouwen. Zo maakt geloven ook gelukkig, al wordt het geloof ook beproefd door de tegenheden van ons leven. Geloof is kostbaarder dan vergankelijk goud. Geloof is de grootste rijkdom. Geloof schenkt ons God, zegt Johannes van het kruis. 

Littekens 

Om te eindigen nog dit: Jezus draagt de littekens van zijn kruisiging in handen, voeten en zijde. Het leven kan wonden slaan, maar pijn en lijden zijn niet het einde. Jezus’ lijden was de toegang naar het echte leven. Een rouwproces kan het begin zijn van iets nieuw. Ook de kerk draagt haar littekens. Haar geschiedenis is getekend door perioden van kruistochten, inquisitie, misbruik van macht… Mocht het ook voor haar en voor ons een groei zijn naar meer authenticiteit, meer getuigeniskracht, betere keuze voor bescheidenheid en barmhartige mildheid. Moge Jezus daarvoor zijn Geest over ons uitblazen, zodat anderen kunnen zien dat wij waarlijk zijn: beminde gelovigen.