Innerlijke rust zal je vinden door thuis te komen bij jezelf en bij God.
Misschien heb je thuis de scheurkalender “Druivelaar” hangen. Je scheurt een blaadje af en ziet 15 oktober staan: Theresia. Vandaag wordt die naam niet zoveel meer gegeven.
Achter dat scheurkalendermoment schuilt een vrouw die ook vandaag nog iets te zeggen heeft. Teresia van Ávila, een Spaanse karmelietes uit de zestiende eeuw. Ze was geen wereldvreemde kloosterzuster. Ze had humor, zelfkennis en een karakter dat wij Vlamingen meteen herkennen: koppig, direct en praktisch. Ze schreef niet over zweverige visioenen, maar over iets dat iedereen herkent: de onrust in ons hoofd, en het verlangen naar stilte die niet leeg is.
Vandaag staat het goed wanneer je een overvolle agenda hebt, je dagelijks een hele resem mails te beantwoorden hebt, opgeslokt wordt in een te druk verkeer, je van de ene vergadering naar de andere moet, kinderen of kleinkinderen naar de sportclub of jeugdbeweging moet brengen … voor op adem komen of een rustig moment is er nauwelijks nog tijd over.
Teresia is 19 wanneer ze in Avila in het grote klooster van de Encarnacion haar kloosterleven begint. Ze is er gelukkig schrijft ze. Ze leeft er samen met 130 andere zusters … er is in het klooster altijd van alles te doen. Zelfs binnen de kloostermuren is het een druk leven. Rust , stilte, eenzaamheid zijn er niet vanzelfsprekend. Ze benoemt de situatie niet zoals wij vandaag zouden doen: een druk leven. Zij spreekt over vele verstrooiingen die er zijn.
Na meer dan 20 jaar begint ze naar een terugkeer van de oorspronkelijke karmelitaanse charisma: een leven van rust, stilte, gebed en vooral ruimte om vriendschap met God te beleven.
Ze heeft daarvoor een eenvoudige en radicale oplossing: keer terug naar binnen. Ze gebruikt een beeld: het binnengaan in je “innerlijke burcht” … de plek waar God woont in ons diepste zijn, in ons hart.
Over mindfulness heeft Teresia nooit gehoord, maar ze weet wat de stilte van het hart betekent. En die stilte is voor haar niet leeg. De stilte van het hart staat voor haar niet gelijk aan je hoofd leeg maken en even niets registreren.
De stilte die zij bedoelt, is niet zomaar leegte, maar een ontmoeting – een ruimte waarin je niet alleen bent. Ze schreef over het gebed als het moment waarop je ophoudt jezelf te moeten dragen, maar je laat dragen door Iemand die groter is. Die ‘iemand’ noemt ze heel dikwijls “zijne majesteit’.
Bij Teresia vinden we geen goed gedraaide vrome volzinnen. Ze kent de uitdaging van het zich verliezen in vroom gepraat. Haar visie is helder: doe wat je te doen hebt; maar doe het met een luisterend hart.
Haar geschrift “Innerlijke Burcht” is zoiets als een geestelijk reisverslag. Van de buitenste kamers loop je naar het binnenste heiligdom. Moderner gezegd: in dit boek beschrijft Teresia de persoonlijke groei van een mens in zijn relatie met God.
In zijn kern komt die groei neer op eerlijk naar jezelf kijken. Zelfkennis is belangrijk en vanuit die zelfkennis moet je standvastig zijn in het gebed; Langzaam maar zeker probeer je alles achter te laten wat je in de weg zit bij je zoeken naar vriendschap met God; met Jezus. Aan het einde van de tocht, aangekomen in de binnenste kamer van de burcht is er de vrede die niet van deze wereld is. Een vrede die we in elke eucharistie aan God vragen en die we elkaar toewensen.
Je kan vandaag heel wat therapieën volgen om tot innerlijke rust en leegte te komen. Dat kan je helpen om niet verloren te lopen in de drukte van onze samenleving.
Voor Teresia is dat leeg worden niet voldoende. Als gelovige christen mensen zoeken we Iemand in de stilte. We zoeken de vriendschap met Jezus Christus. Dus in de rust en de stilte van de binnenste kern van de burcht vinden we ontmoeting.
Met haar nuchtere ingesteldheid en uit eigen ervaring weet Teresia dit is geen weg die je “eens eventjes zult gaan”. Ze kent de wanhoop, de vermoeidheid, de twijfel, het er geen zin meer in hebben … Wanneer het allemaal dor en moeilijk geworden is zegt ze: “Blijf. Ook als het droog en dor is. Want juist daar werkt God”. Een oproep om trouw en om vol te houden bij wat er echt toe doet.
Teresia leeft vijf eeuwen geleden en toch heeft ze ook voor ons vandaag nog steeds een duidelijke boodschap: rust zal je niet vinden in de vlucht in de leegte. Innerlijke rust zal je vinden door thuis te komen bij jezelf en bij God.
Als geen ander ontdekte Teresa de Jesus dat het leven pas echt stil wordt wanneer je ontdekt dat je in de stilte niet alleen bent; maar dat Jezus je daar opwacht en bij de hand neemt.
