Het was fijn eens een hele dag bij jullie te zijn. Verkwikkend. Ik leef er nog van. Het werd een dag vol liefde. Vol openheid tegenover elkaar.

Al waren het voor mij allemaal vreemden, toch voelde ik me aanstonds thuis. Het is prettig mensen te ontmoeten met één groot ideaal: namelijk God en de mensen te dienen zoals Jezus Christus dat eeuwen geleden heeft voorgedaan. Mensen die je willen helpen het rechte pad te kiezen.

Dank je wel slotzusters, omdat we met jullie kennis mochten maken in een persoonlijke, hartelijke ontmoeting. Ik was blij dat ik de Heer mocht ontmoeten in jullie zelf, als mens.

Wat mij het meest beviel is wat jullie verteld hebben. Het heeft mij veel geleerd: het spel tussen God en mens, de roeping, het tegenstribbelen, het geduld van God en dan de volledige overgave. Openheid. Het vinden van nieuw leven. Het is prachtig dat te ontdekken.

Ik dank jullie nogmaals omdat ik heb mogen zien dat monialen "leven" achter die muren, en misschien wel méér dan andere mensen, hoewel de wereld dit niet kan geloven. Het is voor mij een hele openbaring geweest Het is de grote, echte en diepe levensvreugde, die ik bij jullie ervaren heb en die mij verleid heeft... Het is deze herinnering die ik terug heb meegenomen naar de wereld.

Persoonlijk eens een dag of twee in dat kleine kamertje komen om in stilte jullie Karmelhuis van dichtbij te leren kennen, dat wou ik vragen. Want hoe meer ik bij mezelf zeg "een slotleven is niet voor mij", hoe meer ik er toch aan denk...