| |
Van 26 tot 28 oktober ging er in Zepperen een weekend
door voor jongeren +19. Met zestien waren ze, plus drie begeleiders, om
stil te staan bij 'Sterven aan… Het verhaal van de graankorrel'. We
laten graag Tim aan het woord die voor het eerst zo'n weekend meemaakte,
en Thomas die tijdens een getuigenis een gedichtje schreef:
"Aarzelend op weg gaan naar mensen die je totaal niet kent.
Binnenstappen in een omgeving die vreemd is maar toch herkenning en rust
uitstraalt. Mensen ontmoeten van wie je onmiddellijk voelt dat ze hun
hart openen. De eerste gesprekken voeren je in talrijke verhalen van
mensen met eigen belevenissen, avonturen, worstelingen...Bidden bij de
eerste avond gebeurde toepasselijk in de mirror-ruimte waar ongedwongen
gedachten gedeeld konden worden, gebeden werd en gezongen. Iets waar ik
me op mijn gemak bij voel, melodieuze klanken proberen produceren, die
een harmonische rust creëren. Na heerlijke chocoladepudding en
slaapwelrituelen, mochten we gaan dromen over hoe we vrucht kunnen
dragen. Alhoewel, direct slapen hoort er natuurlijk nooit echt bij…
Het thema werd 's zaterdags uitgediept met een ontroerend, sterk,
emotioneel getuigenis van Sara, over haar belevenissen in Guatemala waar
ze meermaals gestorven is aan ontgoocheling, ontmoediging,... maar nog
grotere en rijkere vruchten heeft voortgebracht, niet het minst door te
kiezen voor houvasten, bvb. in geloof en eucharistie vieren.
Een boeiende discussie volgde met talrijke voorwerpen die voor elk van
ons betekenis gaven aan het thema. Slotconclusie: in elk 'Sterven
aan...' komt tegelijkertijd een rijke vrucht voort als je kiest voor het
leven en Gods Geest in je laat werken. Het thema vervat in kunst in
verschillende aspecten bracht nog meer vorm en klaarheid, zowel in de
beeldhouw- en schilderkunst (in het museum van de Minderbroeders van St.
Truiden) als in de beeldende kunst 'Shadowlands'. Het bezoek aan het
kerkhof van Zepperen maakte alles plots heel concreet en aangrijpend…
Het bracht ook de creatieve, experimentele kunstenaar in onszelf naar
boven, zodat prachtige ankertjes in de oven gleden.
Het samen eucharistievieren op zondag bracht de verbondenheid nog meer
naar boven en het getuigenis van Gertie over het sterven van een
ongeboren leven, het sterven aan verbittering, schuldgevoel en de
heropstanding doorheen confrontatie met het verleden, spiritualiteit en
rituelen... Om te herleven na het sterven hebben we nood aan houvasten,
ankers. De zoutdeeg-ankers werden geconcretiseerd met belangrijke
ankerpunten in ons leven. Na een diepgaande symbolische bezinning
mochten we naar elkaar schrijven hoe de een voor de ander 'leven in
overvloed' was geweest. Ben echt blij dat ik erbij was…"
Tim Steyaert
|
