Met Abraham op weg…

'Met de Bijbel in de hand komt men door het ganse land'. Met het verhaal van Abraham trokken wij door het idyllische Limburg. Wij, een groepje enthousiaste jongelingen die, geïnspireerd door dit mooie verhaal en ons geloof, geleid werden naar onze uiteindelijke bestemming. Zo een voettocht is toch een heel avontuur. De opgave bestaat er vooral uit om samen aan te komen. Maar ook om samen onderweg te zijn. Samen de moeilijke paden te bewandelen. Paden te maken waar er geen zijn.

Zo liepen we in het begin door een netel -en doornbos. Het pad was helemaal begroeid. Er was gewoon geen pad meer. Maar we liepen netjes achter elkaar en maakten een pad. De eerste maakte een pad voor de tweede, de tweede voor de derde enzovoort. Samen kun je makkelijker wegen 'vrij' maken dan alleen.

Met hier en daar een intermezzo door een stukje van het verhaal van Abraham, wisselden genoegen en gedachten elkaar aangenaam af.

's Middags hielden we halt in een weide waar we een vriendenmaal genuttigd hebben. Iedereen legde z'n boterhammetjes met choco, kaas of ander beleg mooi in het midden. Vervolgens mocht iedereen eten waar hij zin in had. En iedereen was tevreden. Dit delen van eten was subtiel maar heel symbolisch. Nadat iedereen verzadigd was trokken we weer verder. De mooie natuur, de akkers en weiden lieten niemand onberoerd.

Hoewel het een verrijkende en mooie wandeling was is iedereen toch opgelucht en blij aan te komen. Moe, maar voldaan zou je kunnen zeggen.

Wat ik heb geleerd uit het hele gebeuren is dat het zoveel leuker is om samen te wandelen dan alleen. En dat moeilijke paden makkelijker te overwinnen zijn in groep. Dat iets/iemand deze groep samenhoudt als een coherent geheel. En dat ik die Iemand zeer dankbaar ben.   

Benjamin

Terwijl onze jongeren op stap waren met P. Lukas en Sam, bruiste de Karmel van Zepperen al twee dagen van leven met Br. Paul en de kookmoeders Evi en Louisa. Immers, rond 16 u. werden de ouders van de jongeren en alle andere vrienden of geïnteresseerden er verwacht voor een boeiend programma: Br. Paul vertelde ons de geschiedenis van het klooster dat net op 22 september haar stichtingsverjaardag vierde. Hij ging op een fascinerende manier in op de symbolische betekenis van de verschillende elementen die men van in het begin aanbracht om 'Karmel' te kunnen worden en leidde ons rond in de ruimten waar onze jongeren zo vaak per jaar mogen wonen en spreken, lachen en huilen, samen werken en heel stil worden, bidden en vieren… waarbij hij meesterlijk toch ook de essentie van Karmel verweefde.

Om 17 u. waren de trekkers weer thuis en vierden we samen eucharistie - een volle, enthousiaste kapel, met muziek van Patrick, Pieter en Benjamin. En daarna… aten we met bijna 100 mensen spaghetti in de schuur! Beide broeders toonden zich als de gastvrije Abraham voor de engelen (wij), kookmoeders en vrijwillige helpers en jongeren wisselden elkaar in shiften af - kortom: één gezellige, levende gemeenschap rond de Heer en in de eenvoud van de Karmel!

Een dankbare mama